آیا اینفانتینو جانشین گوترش میشود؟
گزارشهای اخیر رسانههای بینالمللی از جمله واشنگتنپست، پرده از گمانهزنی سیاسی دور از انتظاری برداشته است که احتمال نامزدی جیانی اینفانتینو، رئیس فعلی فیفا، برای پست دبیرکلی سازمان ملل متحد با حمایت مستقیم دونالد ترامپ را مطرح میکند. این خبر که در آستانه تغییر و تحولات مدیریتی در نیویورک مطرح شده است، پرسشهای جدی را پیرامون تغییر رویکرد سازمان ملل از دیپلماسی کلاسیک به مدیریتِ تجاری اجرایی ایجاد کرده است. نزدیکی این دو چهره تنها انگلیسی برای همه یک همگرایی سیاسی ساده نیست، بلکه ریشه در امتیازات و خوشخدمتیهای بحثبرانگیزی دارد که اینفانتینو به ترامپ ارائه کرده است. مخصوصا جنجال اخیر در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ که در آن اینفانتینو با نادیده گرفتن کارت قرمز یکی از بازیکنان تیم ملی آمریکا، اجازه داد، این بازیکن در بازی حساس بعدی نیز حضور یابد، اقدامی که به معنای واقعی کلمه، گامی در جهت جلب رضایت و تقویت جایگاه سیاسی ترامپ در سطح جهانی تلقی شد. حامیان اینفانتینو، از جمله پائولو زامپولی، نماینده ویژه ترامپ، استدلال میکنند که توانایی اینفانتینو در مدیریت بیش از ۲۰۰ فدراسیون ملی در فیفا، او را به گزینهای ایدهآل برای هدایت ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل تبدیل کرده است؛ در واقع، این دیدگاه به دنبال تکنوکراتیزه کردن سازمان ملل است تا جایی که مهارتهای لابیگری، مدیریت بحرانهای مالی و سازماندهی رویدادهای بزرگ، جایگزین پیشینههای دیپلماتیک سنتی شود. با این حال، مسیر اینفانتینو تا رسیدن به طبقه سیوهشتم ساختمان سازمان ملل پر از موانع است؛ مهمترین آنها سد وتوی پنج عضو دائم شورای امنیت است که برخلاف ساختار فیفا، در سازمان ملل حرف آخر را میزنند و بعید به نظر میرسد که حتی برخی متحدان اروپایی آمریکا، به راحتی به گزینهای که برچسب نامزد ترامپ را بر پیشانی دارد، چراغ سبز نشان دهند. علاوه بر این، حضور رقبای اینفانتینو همچون میشل باچلت و رافائل گروسی که دارای کارنامه سیاسی و دیپلماتیک ملموس هستند، نشان میدهد که گذار از یک چهره ورزشی به دیپلمات ارشد جهان، چالشی بزرگ برای اعتبار سازمان ملل در عرصههای ژئوپلیتیک خواهد بود. ورای بحث توانمندیهای اینفانتینو، این رویکرد نشاندهنده یک تغییر استراتژیک از سوی ترامپ است که به دنبال چهرهای است که نه لزوما در چارچوبهای سخت دیپلماتیک محصور باشد، بلکه بتواند به عنوان یک مدیر اجرایی همسو با منافع واشنگتن، سازمان ملل را به نهادی منعطفتر تبدیل کند. در نهایت، اگرچه اینفانتینو در جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که به خوبی زبان ارتباط با قدرتهای سیاسی را میفهمد، اما دبیرکلی سازمان ملل میدانی به مراتب پیچیدهتر از زمین فوتبال است و انتخاب او، اگر به واقعیت بپیوندد، نه تنها یک تغییر مدیریتی، بلکه یک زلزله ساختاری در دیپلماسی چندجانبه گرایانه جهان خواهد بود.